Prowadzeni drogą wiary przez Maryję

Poświęceni Niepokalanej we współczesnym świecie.

Marzec: Abyśmy poznali i rozsiewali "ziarna Słowa" na roli współczesnej kultury.

Słowo Boże (Dz 4,29-30)

"Spójrz, Panie, na ich groźby i daj sługom Twoim głosić słowo Twoje z całą odwagą, gdy Ty wyciągać będziesz swą rękę, aby uzdrawiać i dokonywać znaków i cudów przez imię świętego Sługi Twego, Jezusa".

Głos Kościoła (Ad gentes, 11)

Aby mogli dawać skutecznie to świadectwo o Chrystusie, powinni tym ludziom okazywać miłość i szacunek, uważać się za członków społeczności ludzi, wśród których żyją, i brać udział w życiu kulturalnym i społecznym przez różne życiowe kontakty i zajęcia. Powinni też zżyć się z ich narodowymi i religijnymi tradycjami; niech z radością i z szacunkiem odkrywają drzemiące w nich zarodki Słowa (Sobór Watykański II)

Głos Świętego (Pisma, 1149)

Jakżeż nie podać im ręki? Nie dopomóc do uspokojenia serca, wzniesienia umysłu ponad wszystko co przemija, do jedynego celu ostatecznego - Boga. Miłość bliźniego przynagla te dusze, co już znalazły prawdziwy ideał życia, aby nie zapomniały i otaczających współbraci (Św. Maksymilian)

Refleksja

Wydaje się, że wirtualnej rzeczywistości tak różnorodnego współczesnego świata ziarna Bożego Słowa przepadają niezauważone. Ewangelizacja polega jednak na sianiu Słowa tam, gdzie jeszcze nie dotarła Ewangelia o Jezusie, nawet jeśli padnie ono na nieurodzajną glebę. To Jezus sprawia cuda, które są znakami nadejścia Królestwa Bożego. My jesteśmy wezwani do tego, by być blisko ludzi dotkniętych bolączkami tego świata, takimi jak depresja czy strach, do wyciągnięcia do nich pomocnej dłoni, by mogli odczuć naszą kochającą obecność. W ten sposób pomożemy ludziom odkrywać Boże "znaki i cuda" w trudnej rzeczywistości współczesnego świata.

Maryja, która chowała w swoim sercu wszystkie te sprawy (por. Łk 2,51), jest "patronką" szukania zrozumienia wszystkiego, co się dzieje w naszym życiu.

Jak my, oddani Niepokalanej, możemy pomóc ludziom znaleźć to, co jest istotne, pośród obecnego zalewu tak wielu różnych informacji? Jak pomóc ludziom, którzy pogubili się w labiryntach zalewu sprzecznych wiadomości i czują się całkowicie samotni?

Z pomocą naszej Mamy pomóżmy ludziom spotkać Boga, bo świat czeka na ten sygnał od chrześcijan poświęconych Niepokalanej, aby w końcu zakiełkowały ziarna Słowa i wydały obfity plon nawrócenia, uświęcenia i zbawienia.

Radość i nadzieja

Poświęcenie się Niepokalanej jako dar dla naszych braci.

Kwiecień: Abyśmy stawali się świadkami radości i nadziei Zmartwychwstałego w codziennej służbie wobec bliźniego.

Słowo Boże (Mt 28,5-6)

"Wy się nie bójcie! Gdyż wiem, że szukacie Jezusa Ukrzyżowanego. Nie ma Go tu, bo zmartwychwstał, jak zapowiedział".

Głos Kościoła (Delixi te, 76)

Świętość chrześcijańska często rozkwita w najbardziej zapomnianych i zranionych miejscach ludzkości. Najubożsi z ubogich - ci, którym brakuje nie tylko dóbr materialnych, ale także głosu i uznania ich godności - zajmują szczególne miejsce w sercu Boga. Są umiłowanymi Ewangelii, dziedzicami Królestwa (por. Łk 6,20). To w nich Chrystus nadal cierpi i zmartwychwstaje. To w nich Kościół odnajduje powołanie do ukazania swojej najbardziej autentycznej rzeczywistości (Leon XIV, papież).

Głos Świętego (Pisma, 1082)

Ufajmy więc, zaufajmy Panu Bogu przez Niepokalaną bezgranicznie i starajmy się, co rozumu i sił starczy, zapobiegajmy, ale spokojnie, w Niepokalanej ufność pokładając, zawsze zaś Wolę Bożą ponad naszą przenosząc. Wtedy krzyże staną się nam, jak być powinno, szczeblami do szczęścia zmartwychwstania w niebie (Św. Maksymilian)

Refleksja

W naszych czasach cierpienie nie jest mile widziane. Mentalność sukcesu nie toleruje nawet drobnych niepowodzeń. W tym sensie wiara w zmartwychwstanie Chrystusa stanowi wyzwanie, poprzedziły je bowiem bolesna klęska krzyża i śmierci.

Papież Leon XIV zaprasza do głębokiej refleksji nad cierpieniem ubogich. Podczas gdy bogaci dyskutują o ubóstwie, nie troszcząc się o ubogich, Kościół wskazuje, że to w ubogich cierpi Chrystus.

Ponadto w swojej pierwszej adhortacji apostolskiej papież Leon XIV mówi, że Jezus cierpi i zmartwychwstaje w ubogich. W istocie, w obliczu oznak bólu, śmierci i cierpienia, których doświadcza tak wielu ludzi, gesty troski, solidarności i uwagi są znakami zmartwychwstania Jezusa. Podobnie jak troskliwe kobiety, które poszły zaopiekować się zmarłym Jezusem i zostały zaskoczone Jego zmartwychwstaniem, my również jesteśmy wezwani do ogłaszania zmartwychwstania, przezwyciężając oznaki śmierci w naszym społeczeństwie i dając życie tym, którzy są najbardziej bezbronni.

Niepokalana prowadzi nas do nieba. Ona jest przewodniczką w drodze ku wieczności w naszej codzienności. W ten sposób, dostrzegając cierpiącego Chrystusa w ubogich i mając udział w Jego zmartwychwstaniu w gestach solidarności, podążamy z Maryją do nieba.