Przebaczenie i uzdrowienie

Poświęceni Niepokalanej teraz i w godzinie śmierci.

Listopad: Aby każdy chrześcijanin potrafił uzasadnić nadzieję, która jest w nim, doświadczając przebaczenia przyjętego i ofiarowanego.

Słowo Boże (Mk 2,9-11)

"Cóż jest łatwiej: powiedzieć paralitykowi: «Odpuszczone są twoje grzechy», czy też powiedzieć: «Wstań, weź swoje nosze i chodź»? Otóż, żebyście wiedzieli, iż Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów - rzekł do paralityka: Mówię ci: Wstań, weź swoje nosze i idź do swego domu!"

Głos Kościoła

Kiedy światłu przebaczenia udaje się przebić przez najgłębsze szczeliny serca, rozumiemy, że nigdy nie jest ono bezużyteczne. Nawet jeśli druga osoba go nie przyjmuje, nawet jeśli wydaje się daremne, przebaczenie wyzwala tego, który go udziela: rozplątuje urazę, przywraca pokój, przywraca nas samym sobie (Leon XIV, papież).

Głos Świętego (Pisma, 1200)

W razie upadku - oddaj się Jej natychmiast i całą sprawę upadku swego i proś o przebaczenie: "Mamusiu Droga, przebacz i wyproś przebaczenie u Jezusa". Najbliższą czynność staraj się spełnić tak, by Jej i Jezusowi jak największą sprawić przyjemność i bądź pewny, że ten akt miłości zgładzi to przewinienie całkowicie (św. Maksymilian).

Refleksja

Papież Leon XIV jawi się jako lekarz wypisujący receptę na przebaczenie. Mówi o stosowaniu przebaczenia, nawet jeśli druga strona go nie przyjmuje, i wskazuje na jego korzyści: rozproszenie urazów, pokój i zdolność do odzyskania samych siebie. Przebaczenie uzdrawia! Dla naszego społeczeństwa, głęboko dotkniętego chorobami różnego rodzaju, w tym chorobami moralnymi, takimi jak korupcja i kłamstwo, przebaczenie może być skutecznym lekarstwem.

Niepokalana to Ta, która nie miała grzechu; Jej życie było również nieustanną walką przeciwko grzechowi i afirmacją Bożej łaski. W Maryi, która nigdy nie oddaliła się od Boga, dostrzegamy pełnię łaski. Mamy prowadzić naszą walkę z grzechem i kroczyć drogą przebaczenia pod sztandarem Maryi. Idąc za Niepokalaną, będziemy czuć się rozgrzeszeni przez Boga i jednocześnie będziemy ludźmi zdolnymi do przebaczania.

Jakże wiele goryczy, urazy, wrogości i nieufności szkodzi naszym obecnym relacjom! Z właściwą Niepokalanej szczerością, przejrzystością i czystością powinniśmy wnosić pokój w środowiska, w których żyjemy, przebaczając i prosząc o przebaczenie, a tym samym uczyć "terapii przebaczenia" w celu uzdrowienia naszych relacji.

"Dziecię nam się narodziło"

W obliczu bezradności dziecka uleczmy nasze lęki.

Grudzień: Aby Narodzenie Pańskie nauczyło nas rozpoznawać w każdym człowieku obecność Słowa Wcielonego i przywracać godność tym, którzy ją utracili.

Słowo Boże (Mt 1,20-21)

"Józefie, synu Dawida, nie bój się wziąć do siebie Maryi, twej Małżonki; albowiem z Ducha Świętego jest to, co się w Niej poczęło. Porodzi Syna, któremu nadasz imię Jezus, On zbawi swój lud od jego grzechów".

Głos Kościoła (Gaudium et spes, 22)

Tajemnica człowieka wyjaśnia się naprawdę dopiero w tajemnicy Słowa Wcielonego. Albowiem Adam, pierwszy człowiek, był figurą przyszłego, mianowicie Chrystusa Pana. Chrystus, nowy Adam, już w samym objawieniu tajemnicy Ojca i Jego miłości objawia w pełni człowieka samemu człowiekowi i okazuje mu najwyższe jego powołanie. Nic więc dziwnego, że w Nim wyżej wspomniane prawdy znajdują swe źródło i dosięgają szczytu (Sobór Watykański II).

Głos Świętego (Pisma, 1208)

Przychodzi na świat Niepokalana, bez zmazy grzechu, arcydzieło rąk Bożych, łaski pełna. Bóg w Trójcy Przenajświętszej spogląda na niskość (tj. pokorę, fundament wszystkich cnót w Niej) służebnicy swojej "i czyni Jej wielkie rzeczy, który możny jest". Bóg Ojciec oddaje Jej swego Syna za syna, Bóg Syn zstępuje do Jej żywota, a Bóg Duch Święty kształtuje ciało Chrystusa w łonie Przeczystej Dziewicy. "A Słowo stało się Ciałem". Niepokalana staje się Matką Bożą. Owocem miłości Boga w Trójcy Jedynego i Niepokalanej Maryi, Chrystus, Bóg-Człowiek (św. Maksymilian).

Refleksja

Nie możemy bać się przyjąć Maryi jako niewiasty naszego życia. Nie powinniśmy bać się przyjąć Niepokalanej i czuć się przez Nią przyjętymi w akcie zawierzenia, którego dokonujemy. Nie możemy bać się własnej kruchości, porzucenia naszych pewników ani przeżywania naszych lęków, na wzór Józefa i Maryi. Młodzi nie powinni bać się przyjąć Maryi na lata przygody i odkrywania życia; dzieci powinny czuć się przy Maryi bezpieczne i chronione; rodziny, pośród burz współczesnych czasów, nie powinny bać się przyjąć Maryi do swojego domu. Ona jest Panią i gospodynią, która może bardzo pomóc.

Starsi w chwilach samotności i cierpienia mogą liczyć na pomoc Maryi i ze strony osób Jej poświęconych. Niech kapłani nie obawiają się przyjąć Maryi u siebie, na wzór umiłowanego ucznia, i pozwolą Maryi pomagać w planach duszpasterskich, posłudze sakramentalnej oraz dotrzymywać towarzystwa w chwilach samotności. Niech osoby konsekrowane nie boją się przyjąć Maryi, ponieważ Ona doskonale wie, czym jest ofiara złożona Bogu i czym są ludzkie słabości.

Przyjąć Maryję dziś to przyjąć kobiecość, zwrócić uwagę na kobietę, docenić różne formy macierzyństwa. Nasze przyjęcie Maryi może wyrażać się w różnych postawach. Ona prowadzi nas wszystkich do swojego Syna. Chrystus, jak mawiał św. Jan Paweł II, "niczego nie zabiera, a daje wszystko". Potrzebujemy zbawienia i rozpoznania w Nim zbawiciela. Przed żłóbkiem odnówmy nasze zawierzenie Niepokalanej, rozpoznając wcielenie Jezusa w naszej historii i Jego nieustanną siłę przyciągania, pod przewodnictwem Ducha Świętego.