"Czyby więc nie wybiła już godzina - pisał św. Maksymilian w 1931 r. - by Centrala MI pomyślała o kołach modlitwy i cierpienia w intencji MI. Chorzy swoimi cierpieniami wiele dusz zdobyć by mogli. Może już czas i na takie koła?" Upłynęło wiele lat, zanim "ten czas" się dopełnił, gdyż Rycerstwo Niepokalanej u Stóp Krzyża oficjalnie powstało dopiero w 1982 r. w Stanach Zjednoczonych. Oczywiście jego zalążki, a raczej nieoficjalna forma, istniały od zawsze i należy ich upatrywać choćby wśród chorych braci za czasów św. Maksymiliana, przebywających w szpitaliku klasztornym czy później cierpiących podczas ciężkich lat wojny. Każdy, kto oddaje swoje cierpienie Niepokalanej, czy to fizyczne, czy duchowe, w tej intencji, aby Ona wykorzystała je jako środek dla zbawienia dusz, już jest rycerzem Niepokalanej u stóp krzyża.

Gdy dotykamy cierpienia, nasze myśli automatycznie biegną pod krzyż. Na Kalwarii odnajdujemy siłę do dźwigania i przyjęcia naszego cierpienia. Tam spotykamy cierpiącą Matkę. Jej ból pomaga nam przyjąć nasz ból i wraz z Nią powtarzać nasze fiat Bogu.

Ten, kto przyjmuje Niepokalaną za Matkę, widzi Jej ból i bez słów rozumie, co Ona chce przekazać. Maryja nic nie mówi, a jednak ta Jej cisza mówi do naszych serc. Tylko Jezus z wysokości krzyża przemawia do nas: "Oto Matka twoja". Prosi, byśmy do naszego życia zaprosili Niepokalaną. Chce, aby Ona opiekowała się nami, tak jak opiekowała się Nim podczas Jego ziemskiego życia. Jak każda matka, tak i Ona zauważy nasze potrzeby i przyjdzie z pomocną dłonią. Do dziś wiele osób, bezgranicznie oddanych Niepokalanej, naśladuje Ją i wskazuje innym Jezusa - cel naszych pragnień. Członkowie Rycerstwa Niepokalanej, którzy po wielu latach aktywnej pracy ewangelizacyjnej zostali obarczeni krzyżem cierpienia, postanowili nie zmarnować tego daru, ale jeszcze ściślej zjednoczyć się z Bolejącą Matką.

Aby zdobyć cały świat dla Chrystusa przez Niepokalaną, cierpiący rycerze ofiarują Jezusowi cierpienie. On przyjmuje je na siebie i czyni je znakiem miłości Ojca do nas. Cierpienie, przyjęte z miłości do Jezusa, przeżywane z Jezusem i Jezusowi ofiarowane, staje się narzędziem zbawienia siebie i innych - dopełnieniem braków cierpień Chrystusa (por. Kol 1,24). W ten sposób nasza więź z Chrystusem i nasza miłość do braci oczyszcza się i dojrzewa.

Jeśli pragniesz ściślej zjednoczyć się z Niepokalaną i ofiarować Jej siebie, swój krzyż i cierpienie dla zbawienia dusz, zostań Jej rycerzem u stóp Krzyża.