Oddani w postawie otwartych drzwi

Gościnni wraz z Niepokalaną.

Wrzesień: Aby nasze wspólnoty kościelne, dzięki własnej drodze wiary, stawały się coraz bardziej otwarte na osoby "niepraktykujące".

Słowo Boże (Łk 15,22-24)

"Przynieście szybko najlepszą szatę i ubierzcie go; dajcie mu też pierścień na rękę i sandały na nogi! Przyprowadźcie utuczone cielę i zabijcie: będziemy ucztować i weselić się, ponieważ ten syn mój był umarły, a znów ożył; zaginął, a odnalazł się". I zaczęli się weselić.

Głos Kościoła (Evangelii gaudium, 46)

Kościół "wyruszający w drogę" jest Kościołem otwartych drzwi. Wyjść ku innym, aby dotrzeć do ludzkich peryferii, nie znaczy biec do świata bez kierunku i bez sensu. Wiele razy lepiej jest zwolnić kroku, oddalić niepokój, aby spojrzeć w oczy i słuchać, albo odłożyć pilne sprawy, aby towarzyszyć człowiekowi, który pozostał na skraju drogi. Czasem Kościół jest jak ojciec syna marnotrawnego, który nie zamyka przed nim drzwi, aby mógł on wejść bez trudności, kiedy powróci (Franciszek, papież).

Głos Świętego (Pisma, 382)

MI nie przekracza tu [w Nagasaki] jeszcze formy czystej Pia Unio i to bez miejscowej siedziby i dlatego nie ma tu ani "posiedzeń", ani "składek", ani "dzieł dobroczynnych". Przy pomocy Niepokalanej ufamy, że potem będzie (św. Maksymilian).

Refleksja

Wizja Kościoła otwartych drzwi - którą papież Franciszek porównuje do miłosiernego ojca z Ewangelii św. Łukasza, oczekującego na marnotrawnego syna - przeciwstawia się zamkniętym sercom. W czasach, w których domy otoczone są wysokimi murami, a bariery między ludźmi i narodami stale rosną, otwarcie serca staje się prawdziwym wyzwaniem. Dlatego Rycerstwo Niepokalanej jest wezwane do bycia ruchem otwartych drzwi. Nie mają to być drzwi otwarte przez zapomnienie lub tolerowanie zła, ale postawa otwartości i gotowości do przyjęcia tych, którzy, poranieni grzechem, przez te drzwi wracają.

Każda grupa Rycerstwa Niepokalanej może mieć swój specyficzny charakter, tak jak to pokazują Niepokalanowy, które założył Ojciec Kolbe. One działały niczym dwa płuca. Polski Niepokalanów (Zagroda Niepokalanej) był drzwiami otwartymi na świat: tworzył dzieła ewangelizacji, przyjmował pielgrzymów, formował młodych zakonników. Natomiast Ogród Niepokalanej w Japonii (Mugenzai no Sono) nie miał spotkań, dzieł charytatywnych ani miejscowej siedziby, ale był drzwiami otwartymi na spotkanie z kulturą Japonii.

Członków niezaangażowanych w działalność grup MI św. Maksymilian zachęcał do modlitwy za tych, którzy są nieprzyjaciółmi Kościoła świętego (O Maryjo bez grzechu poczęta...). Zwróćmy uwagę, że modlitwa za wrogów, których Ojciec Kolbe wyraźnie wymienia z imienia, to jak przywołanie po imieniu syna marnotrawnego; to pokazanie, że chociaż oni uważają się za "wrogów", to jednak z naszej strony pozostają "braćmi", których pragniemy uczynić "przyjaciółmi". Ważne jest zatem, aby również w świetle współczesnych podziałów i sporów wewnątrz Kościoła, każdy rycerz Niepokalanej był bardziej otwarty niż walczący, i bardziej miłosierny niż "zgorszony", na wzór Miłosiernego Boga Ojca.

Grupy MI powinny więc być zarówno otwarte na to, by ofiarować swoją obecność, jak i być otwarte na dialog, by przyjąć każdego bez osądzania go.

Misja Rycerstwa Niepokalanej w Kościele

Zobowiązani do zwiastowania Ewangelii.

Październik: Abyśmy czerpali pełną radość z obowiązku uczestnictwa w misji Kościoła, polegającej na głoszeniu wszystkim narodom Ewangelii Chrystusa, jedynego Zbawiciela człowieka.

Słowo Boże (1 Kor 9,16)

Nie jest dla mnie powodem do chluby to, że głoszę Ewangelię. Świadom jestem ciążącego na mnie obowiązku. Biada mi bowiem, gdybym nie głosił Ewangelii!

Głos Świętego (Pisma, 86)

Okres obecnej pracy to czas przygotowania się do przyszłej walki pod sztandarem Niepokalanej. Zadanie to bardzo doniosłe i niełatwe. Przede wszystkim zaś najbaczniejszą uwagę w tej Waszej pracy musicie zwrócić na życie Wasze wewnętrzne. Na próżno gimnastykowalibyście Wasze umysły, na próżno napełniali głowę rozlicznymi pięknymi i potrzebnymi wiadomościami, jeżeliby zabrakło tego wewnętrznego dziecięcego stosunku do Niepokalanej jako do Matki, Królowej, Hetmanki i Nadziei naszej (św. Maksymilian).

Głos Kościoła (Lumen gentium, 17)

Duch Święty bowiem przynagla Kościół do współdziałania, aby spełnił się skutecznie zamysł Boga, który uczynił Chrystusa źródłem zbawienia dla całego świata. Głosząc Ewangelię, Kościół zachęca słuchających do wierzenia i wyznawania wiary, przygotowując ich do chrztu, wyrywa z niewoli błędu i wciela w Chrystusa, aby przez miłość ku Niemu dorastali do pełności (Sobór Watykański II).

Refleksja

Misja nie jest działalnością zawodową, chociaż opiera się na zaangażowaniu i wierności. Istnieją działania misyjne, które wyrażają się poprzez pracę zawodową, jak np. w naszych czasach "internetowi misjonarze". Jednak tym, co naprawdę charakteryzuje misję, jest postawa wewnętrzna. Misja, zanim stanie się szerzeniem Ewangelii, jest przylgnięciem do niej. Św. Maksymilian bardzo precyzyjnie wskazuje, że największą uwagę należy poświęcić życiu wewnętrznemu. Jest to niezwykle ważna rzeczywistość w dzisiejszych czasach, w których to, co zewnętrzne, wydaje się mieć większe znaczenie.

W Internecie pojawiają się setki zdjęć, ale niewiele z nich potrafi uchwycić wewnętrzne postawy. Fundamenty naszej wiary nie zmieniają się pod wpływem mnóstwa fotografii, ponieważ wypływają z serca. W tym sensie ważne jest, aby przeżywać naszą misję w Rycerstwie Niepokalanej jako zobowiązanie wypływające z miłości, a nie z przymusu.

Św. Paweł Apostoł uważał głoszenie Ewangelii za konieczność, ponieważ podjął egzystencjalne zobowiązanie wobec Jezusa - nie było to coś narzuconego, ale życiowa potrzeba. W ten sposób działalność ewangelizacyjna jest przeniknięta udzielaniem się Ducha Świętego.

Działania Rycerstwa Niepokalanej wielokrotnie przechodzą przez próby i trudności. Pojawiają się pozorne oschłości, frustracje i niepowodzenia; pojawia się także wysiłek i zmęczenie. Wszystko to jest częścią misji, ponieważ nie jest to kalkulacja biznesowa, lecz opiera się na tym, jak rycerze wyrażają w swoich zewnętrznych działaniach duchowość, którą rozwijają w sercu.

Różne inicjatywy gromadzą wielką liczbę ludzi i kończą się sukcesem. Muszą one być potwierdzeniem drogi zawierzenia Niepokalanej oraz wyrazem przeżywanej duchowości.